Ingezonden door: Maarten Barckhof
08-06-2007

Behulpzaamheid

Vrijdagmiddag, een uur of vier, tropisch warm in Utrecht. Met een tas vol boodschappen loop ik de Albert Heyn uit in Lunetten. Ik loop het bruggetje over, stap op de fiets met de tas met boodschappen balancerend op mijn stuur. Dat gaat altijd goed. En nu ook, behalve dan dat na een meter of twintig mijn tas plotseling scheurt en een paar blikjes tomatenpuree naar buiten rollen. Knal, ook een flesje bier valt naar beneden en ploft uit elkaar. Ik sta stil, probeer te voorkomen dat er nog meer uit de tas glijdt en op de grond valt.

Een paar zeer nederlandse dames aan de overkant, op een paar meter afstand, hoor ik geschrokken iets roepen naar elkaar, maar als ik kijk, kijken zij gauw de andere kant op. Niemand doet iets, iedereen kijkt weg. Ik probeer af te stappen, wat natuurlijk lastig gaat als je met beide handen de tas die nu helemaal uitgescheurd is in bedwang probeert te houden. Knal! en nog een flesje bier valt kapot. Je voelt je erg onhandig op zo'n moment! Uiteindelijk ben ik afgestapt, heb nog een paar boodschappen gered. Ik zet mijn fiets opzij en probeer wat boodschappen bij elkaar te rapen en in de kapotte tas te wikkelen, maar dat lukt niet erg.

Bewoners aan de overkant kijken en winkelende mensen, niemand helpt. De scherven pak ik zo goed en kwaad op met mijn handen en leg ze op het zand bij een boompje. En de rest veeg ik met mijn schoenen opzij. Geen enkele reactie van voorbijgangers, niemand die even met een bezem komt. Boodschappen op de grond, zweet op mijn voorhoofd. Wat nu?

En dan, jawel, een jonge jongen, duidelijk van allochtone afkomst komt recht op me afgefietst. 'Meneer, kan ik helpen?', vraagt hij vriendelijk. Tja, ik krijg duidelijk de overgebleven boodschappen niet mee naar huis, met zo'n kapotte tas. 'O, ik haal wel even een paar tassen bij de C1000' zegt hij. En naar een minuutje of twee (nog steeds niemand die iets zegt) komt hij aangefietst, met drie tassen. Perfect. Twee voor de heel gebleven boodschappen en een kan ik gebruiken om de spullen die lek of kapot zijn in te doen, om die later weg te gooien.

Ik heb deze jongen uitvoerig bedankt en hem gezegd: 'terwijl iedereen blijft kijken en doorloopt, doe jij tenminste iets, wat ontzettend goed van je!'. Als ik zijn reactie goed interpreteer, keek hij alsof hij het niet helemaal snapte. Voor hem was dit blijkbaar volkomen normaal om te doen.

En zo zie je maar weer, leeftijd, geloof, afkomst, verzin het maar, het doet allemaal niet ter zake. Het gaat er gewoon om dat er aardige, behulpzame mensen rondlopen en helaas mensen die dat niet zijn (maar misschien laten zij zich inspireren door dit stukje).

Reageer op deze inzending
Op 08-06-2007 schreef Lodewijk Borsboom:

Als afkomst er niet toe deed, had je dit stukje waarschijnlijk niet geschreven.
Op 09-06-2007 schreef gast lunetten:

fijn dat je werd geholpen, maar ben het ook eens met Lodewijk...ik, als gewone nederlander ,had je ook wel geholpen...
Op 09-06-2007 schreef Maarten Barckhof:

Wat een zure reactie van Lodewijk! Zo kun je overal wel een negatieve draai aan geven. Natuurlijk zouden afkomst etc. er niet toe moeten doen, en natuurlijk heeft iedereen tegelijkertijd, of je nu wilt of niet, kleine en grotere vooroordelen. En natuurlijk geldt dat voor mij ook, ik ben ook absoluut niet perfect. Vaak ben je er helemaal niet zo van bewust. En precies daarom zijn dit soort ervaringen zo interessant. Je wordt hard geconfronteerd met:
1. je eigen verwachtingen en vooroordelen, dat klopt helemaal
2. de grote desinteresse van de mensen om je heen in onze 'samen'leving
Het is een beetje flauw om dan alleen op dat eerste punt te reageren.
met vriendelijke groet,
Maarten
Op 09-06-2007 schreef No:

Ja,dat heb ik gehoord van me vriend.
Hij zij dat iemand viel en alles over de weg lag.
Toen hij naar de c1000 ging kwam hij terug met tasjes.

Op 10-06-2007 schreef Arjan Kleuver:

Wat een leuk verhaal! De lading van het verhaal dat, tussen de regels door, afkomst een verschil in beleving veroorzaakt is gewoon waar, Ook als je dat niet wilt of politiek-correct denkt te vinden. Ik wil ook niet discrimineren. Per se niet! En toch... toen ik laatst in een Bruna was (niet die in Lunetten) om een krantje te kopen, aansloot in de rij voor de kassa en er een groepje allochtonen half voor me ging staan, schoot door mijn hoofd: Die willen vast voordringen... De rij was weggewerkt, een van de jongens draait zich om en zegt tegen me: U was toch v??r mij?
Ik heb me toen wel eventjes zitten schamen...
Op 13-06-2007 schreef Ingrid Lucardie:

Ik vind dat behulpzaamheid tegenwoordig heel erg tekort schiet. Dit helemaal los van wie je helpt, vaak schiet er helemaal niemand te hulp. Natuurlijk zijn er gelukkig nog wel mensen die helpen, maar in zijn algemeenheid neemt het wel af. Dat baart me soms wel zorgen.

Zelf heb ik ooit met een doodziek kind op een stoepje gezeten. We waren uit de bus gestapt omdat hij steeds moest overgeven. Ik zat midden op de weg op een vluchtheuvel met een ziek kind in mijn armen. Ik ben maar gaan zitten op de grond. Mijn man moest uit Zeist komen om ons op te halen. Niemand kwam, zelfs geen zakdoekje werd aangereikt, alles was vies. Mijn zoontje huilde continu.
Toen mijn man eindelijk arriveerde moest hij wel ergens parkeren waar hij normaal niet staan mag. Binnen enkele secondes kwamen mensen om hierop commentaar geven. Ik was zo kwaad !! Niet helpen, maar wel zeuren!!

Ik maak me hier soms wel zorgen om. Vooral omdat ik merk dat ik zelf ook steeds minder behulpzaam word. Niet eens omdat ik het niet wil, maar alleen omdat ik zo druk ben in mijn hoofd dat ik het soms niet eens opmerk dat iemand wat hulp kan gebruiken. En ik denk dat het zo bij veel mensen werkt. En toch is het niet goed!!

Groeten,

Ingrid
Op 13-06-2007 schreef Jaap Spaargaren:

Heel goed, om deze ervaring te beschrijven.Het is nou eenmaal waar, dat allochtone JONGENS, vaak negatief in het nieuws komen.Het is dus prima, dat we ook kunnen lezen, dat er, veel meer, prima gasten rondlopen.Die wegkijkers zijn waarschijnlijk de mensen, die klagen over glas op straat.
Op 17-06-2007 schreef Nicolette van Heesch:

Lekke band

Laat ik ook een bijdrage leveren aan behulpzaamheid in Lunetten.

Enige tijd geleden bleek ik een lekke band te hebben. Ik kwam uit mijn werk, had net de boodschappen gedaan en wilde naar huis. Ik verwissel - gelukkig! - niet zo vaak een band en de laatste keer was alweer een tijd geleden. Ik overwoog wat te doen en was net tot de conclusie gekomen om naar huis te lopen en 's avonds met vriendlief terug te komen om samen de band te verwisselen. Weinig geemancipeerd, ik weet het....

Echter, voordat ik mijn wandeling kon beginnen kwam een meneer langs die de lekke band ook constateerde en spontaan aanbod om een handje te helpen. Hij heeft de klus uiteindelijk in zijn eentje geklaard terwijl ik toekeek (ja, een volgende keer zou ik het zelf kunnen, echt waar).

Ik weet niet wie mijn weldoener was, maar ik heb zijn hulp erg gewaardeerd. Nogmaals dank!
Op 17-06-2007 schreef Jaap Spaargaren:

Nog meer van dit soort positieve belevenissen en heel Nederland wil in Lunetten wonen.