Ingezonden door: Geert de Jong
08-12-2007

Requiem voor een kraai

Voorjaar 2006 vond mijn echtgenote een jonge kraai. Verlaten door zijn (haar?) ouders. Te zien aan zijn gezwollen gewrichten leed hij waarschijnlijk aan vogel-tbc en waarschijnlijk zou het met zijn lamme linker poot nooit meer goed komen.
Dan krijg je na een dag een moment dat je zegt eigenlijk moet dat beest naar de vogelopvang. Je kijkt op internet op de site van die organisatie en je ziet op de site dat vogels die geen kans van slagen hebben om het alleen te redden worden ge?utanaseerd. Afgemaakt dus.
Mijn vrouw, van beroep dierenarts, had direct zoiets van "daar gaan we dus niet naar toe, want dan is ie binnen twee dagen dood".
Met haar expertise en de aandacht van de rest van het gezin knapte hij toch langzaam op en werd onderdeel van ons thuis-gebeuren.
Zodra er een onbekende in onze tuin of huis kwam begon hij waarschuwend te krassen en alarmeerde zo de honden die dan ook gelijk begonnen te blaffen.
Kortom: hij werd een gewaardeerd lid van ons gezin.
Na een jaar was zijn verenkleed ook geheel volgroeid en zag hij er prachtig uit.
Zijn linker hinkepoot bleef evenwel een probleem, want hij kon wel vliegen, maar het landen ging nogal onbeholpen.
Zo dacht hij half oktober ons weer een stukje achterna te gaan vliegen maar hij raakte uit koers en landde op zijn eigen onnavolgbare wijze in een tuin in de betuwebuurt.
De tuineigenaar dacht geheel naar behoren te handelen door een plots uit de boom ploffende kraai te vangen en naar de vogelopvang te brengen.
Ik kwam er na lang speuren en eigenlijk bij toeval achter dat e.e.a. zo was gegaan.
Dus, op naar de vogelopvang Rotsoord.
Tja, en dan begin je te begrijpen wat de term "kafkiaans" inhoudt.
Om kort te gaan: de stichting vogelopvang vond dat ik geen enkel recht van spreken had. Ik was nl. in overtreding door een wilde kraai onderdak te bieden (wel 10 keer voor m'n voeten geworpen) en zij zouden hem wel weer laten verwilderen en uitzetten. Als dat niet ging dan moest hij helaas worden gehemeld.
Regelmatig probeerde ik telefonisch te informeren hoe het met Japie (zo hadden we hem genoemd) ging, maar ?f ze ontkenden categorisch het bestaan van de kraai, ?f dat van de vorige persoon die ik daar had gesproken. E-mails werden niet beantwoord. Alsof je met je hoofd tegen een betonnen muur staat te bonken.
Afgelopen vrijdag heb ik kunnen constateren dat Japie niet meer is.
Hij had nog vele jaren (kraaien kunnen behoorlijk oud worden) een gezellige huisgenoot kunnen zijn, maar de Stichting Vogelopvang Utrecht beschikte anders.
Dank je wel SVU. We kunnen jullie vanaf nu wel hernoemen tot "Stichting Vogel Uitvaart".

Reageer op deze inzending
Op 09-12-2007 schreef Jaap Spaargaren:

Ik wist niet, dat er voor kraaien en vergelijkbare vangsten Nacht und Nebel bestond.
Ik stel me voor, dat je je machteloos en boos hebt gevoeld.
Is ook wel een mooi staaltje van zinloze burocratie.
Ze hebben toch gezien, dat jullie kraai er schitterend uit zag en hadden dan toch onderhands iets kunnen regelen?
Bovendien vraag ik mij af, of ze het juist hadden. Volgens de site Het Wild, mogen kraaien het hele jaar door worden verjaagd gevangen en geschoten.
Op 13-12-2007 schreef Geert de Jong:

Ja, ze hadden wel gelijk.
Je mag een kraai verjagen, afschieten, z'n karkas als verschrikker gebruiken, maar je mag hem n?et als huisdier houden.
Op 13-12-2007 schreef Jaap S:

Ah, d?t had ik nou net weer niet gelezen.
Op 24-12-2007 schreef Lodewijk B:

Marianne Thieme, kom er maar in.......

Maar ff zonder gekheid, dit is inderdaad je reinste Kafka.
Wat een arrogantie van die vogelclub. Een eng stel neo-darwinisten als je het mij vraagt.
Ik zou het er niet bij laten zitten. Sterkte ermee!
Op 07-01-2008 schreef Karin de Zwijger:

Tjonge, wat een gedoe om een kraai. Terwijl je zelf gewoon fout zat om het dier in eerste instantie al thuis te houden. Een kraai als huisdier...
Wel eens een kraai voor langere tijd buiten gevolgd? Dan zie je hoe rijk arsenaal aan gedragingen die heeft, hoe groot z'n leefgebied is, hoeveel ie dagelijks doet, de uitdagingen die die nodig heeft en de diepgaande sociale contacten met soortgenoten. En dan moet zo'n kraai in en om huis gelukkig worden? Terwijl ie zelfs daar nog door een fysieke handicap bij beperkt wordt?

Hierbij gaat niet zo zeer de vergelijking met Kafka op, maar eerder met een verschijnsel uit Harry Potter. Daarin komen 'dementors' voor. Enge creaturen die te executeren misdadigers iets aandoen wat, let op, ?rger wordt genoemd dan de dood. Met hun doodskus zuigen ze namelijk de ziel uit hun slachtoffers. Er blijft alleen een wezenloos aftreksel achter.
Dit lijkt heel erg op wat mensen doen die 'kansloze' wilde dieren 'goedbedoeld' als huisdier houden. Ze laten het dier zogenaamd in leven, maar beroven het wel van zijn karakteristieke wezen.
Sneu als mensen dit uit onwetendheid doen. Maar als zelfs een dierenarts hiervoor kiest... Die zou toch echt beter moeten weten en aan het dier moeten denken.

En hoewel ik zelf geen ervaringen heb met de Stichting Vogelopvang Utrecht, weet ik als vogelliefhebber wel heel zeker, dat ze deze kraai verder veel 'huisdier'-leed bespaard hebben.
Op 07-01-2008 schreef Geert de Jong:

Inderdaad horen kraaien tot de slimste vogels die hier rondvliegen.
En ze zijn uiteraard beter af onder soortgenoten in de vrije natuur.
We leven hier niet in de fantasie-wereld van mevrouw Rowling en dan sta je soms bij toeval voor de keuze: laat ik dit door z'n ouders verlaten beest een speelbal worden van een met whiskas volgepropte kat, of zal ik hem meenemen en kijken of er nog andere opties zijn. Een toverstokje heb je dan helaas niet bij de hand.
Dat de instanties slechts uitgaan van twee mogelijkheden: ?f je bent gezond en kunt het alleen redden, ?f je bent dat niet en moet je dus maar worden afgemaakt, is mij te rigide.
Doet mij trouwens denken aan de opvattingen van heersende stromingen bij onze oosterburen in de jaren 40-45 van de vorige eeuw.
Mijn vrouw huldigt de opvatting dat ze geen dierenarts geworden is om levens van dieren te be?indigen maar om ze zo mogelijk nog een kans te geven.
In de nieuwe Gezondheids- en Welzijnswet voor Dieren is trouwens ook vastgelegd dat iedereen wettelijk verplicht is hulpbehoevende dieren de nodige zorg te bieden.
Het kafkiaanse zat in de communicatie (of liever: krommunicatie) met de vogelopvang, waar de vrijwilligers blijkbaar geen weet hebben van elkaars bestaan en van wat voor 'gevallen' ze in huis hebben.
Op 07-01-2008 schreef Jaap S:

Karin, ik vind dat er nog wel een verschil zit tussen een gezonde, wilde vogel opnemen, bv door hem uit het nest te roven, of een gewonde vogel opnemen en, in het geval van Geert, op deskundige wijze opfokken,. (ik ben minder deskundig en zou hem meteen bij het vinden naar de Vogelopvang hebben gebracht).
Een gewonde vogel maakt in onze buurt,, met die afschuwelijk hoge loslopende kattendichtheid, geen schijn van kans.
Ik vind dat Geert en zijn vrouw het wel diervriendelijk hebben aangepakt en het is jammer, dat het zo is misgelopen.
Op 08-01-2008 schreef karin de zwijger:

Natuurlijk laat je zo'n dier niet op straat kreperen; natuurlijk raap je die op. Maar dan zoek je het beste voor het dier. Soms voert sentiment kennelijk de boventoon, doen we wat voor ons m?nsen goed voelt. Of het dier dan recht wordt gedaan, is dan maar de vraag. Wel heel goedbedoeld, maar niet zo verstandig. Zeker als je inderdaad minder deskundig bent.
Zelf weet ik wel wat van kraaien e.d. af en ben niet zo overtuigd van de deskundige opfok in dit geval. Bv. "verenkleed na een jaar goed". Kraaien hebben al na enkele weken een volgroeid verenpak. En zo zijn er nog diverse zaken in het verhaal en de foto die me doen twijfelen aan de deskundigheid. Hier wil ik verder niet op doorgaan, want ik wil niet persoonlijk raken. Nogmaals het was inderdaad vast allemaal heel goed bedoeld.
Alleen weet ook elke dierenarts dat, zeker voor dieren, sommig leven erger is dan doodgaan. Waar de grens ligt, valt over te discussieren. Wij mensen kunnen daar heel sentimenteel over doen. Maar om er realistisch over te kunnen oordelen moet je eerst wel een grondige kennis hebben van de diersoort waar je mee bezig bent. Iemand die bijv. nog nooit een fysiek en sociaal gezonde kip heeft gezien; kan oprecht menen dat legbatterijkippen gelukkig en blij zijn en zich vermaken; ze leggen zelfs eieren..! Ik denk dat wij hier met z'n allen beter weten. Al zal die ander echt overtuigd zijn van zijn gelijk.
Kortom, onkunde ligt ten grondslag aan veel misverstanden en ellende, zeker met dieren. En mijn mening, gebaseerd op verhalen die ik gehoord heb en op wat ik zelf aan 'huiskraaien' gezien heb en mijn ervaringen met kraaien in het wild, is dat een kraai in huis niet gelukkig is en het geen recht doet aan het dier. Nogmaals ieder heeft recht op z'n eigen mening. Ik hoop alleen wel dat mensen hun mening durven vormen op kennis en niet enkel op hun eigen gevoel. Dieren zijn veel meer waard dan ons sentiment.
Op 08-01-2008 schreef jelle de jong:

heey karin als hij gelijden heeft dan was hij(of zij)
allang weg. hij stont buiten in een hokje met de deur er
niet in en hij hield ook van ons we konden hem zelfs aaie
en dat vond hij erg fijn.
Op 11-01-2008 schreef karin de zwijger:

Hoi Jelle,
Ik geloof vast dat dat inderdaad zo leek en zeker op jou zo overkwam.
Maar jullie kraai heeft nooit voor zichzelf leren zorgen. En wist dus helemaal niet dat dat buiten kon. Hij is afhankelijk gemaakt. Bovendien zijn er buiten, voor zo'n niet geleerde kraai, ook h??l veel onbekende dingen die eng lijken. En als je dan een plek weet waar in ieder geval eten te vinden is, dan blijf je toch misschien maar daar. Gewoon omdat je niet anders kan.
Dieren reageren nu eenmaal niet hetzelfde als mensen. Een hond bijv. die vaak geslagen wordt, doet juist vaak heel blij en lief tegen z'n baasje. Hij snapt niet dat dat niet zo hoort. En hij weet nu ook eenmaal niet wat ie kan doen of waar ie dan heen kan. Dieren kunnen dat simpelweg niet bedenken. Ook niet als je z'n deurtje open zet.
Om verder te begrijpen, waar het precies om gaat, is voor jou misschien nu nog wat moeilijk. Maar een wild dier als huisdier houden, ook al bedoel je dat in eerste instantie goed, is niet goed. Onder andere daarom mag het ook niet van de wet.
En ook al heb je vast goed je best gedaan om heel lief voor hem te zijn, jullie konden hem niet ?cht helpen. Maar dat kon jij niet weten.
Op 11-01-2008 schreef Jaap S:

Ik vind je redenering wel dogmaties.De kraai wordt gevonden met mogelijk TBC (analyse dieremarts) en een verlamde vleugel.
Een mogelijkheid was geweest, om niets te doen, de vogel zou naar alle waarschijnijkheid door kattemn zijn omgebracht.
Hij had meteen naar de vogelopvang gebracht kunnen worden en zou daar ws vanwege ziekte en handicvap meteen zijn afgemaakt.
De derde optie was, kijken, of hij valt op te lappen. Met een dierenarts in huis is dat geen rare gedachte.
Het gaat een tijd goed, totdat hij per ongeluk wel in het asyl terecht komt en inderdaad wordt afgemaakt.
Mij lijkt de optie om hem onder weliswaar beperkte omstandigheden, te laten leven, een heel wat diervriendelijkere.
Op 11-01-2008 schreef Geert de Jong:

De persistentie waarmee mevrouw de Zwijger haar visie in dezen probeert te ventileren wordt wat irritant.
Haar hele betoog draait in feite om de term 'gelukkig'. Wanneer is een dier 'gelukkig' of 'het beste af'.
Ik wil me verre houden van een oordeel of, en wanneer, een wezen 'gelukkig' is.
De mens heeft er al erg veel moeite mee om dat voor zich zelf te bepalen. Laat staan dat ze dat voor een andere soort zou kunnen.
We hebben tehuizen vol gehandicapte medemensen. Zijn die gelukkig?
Is mijn hond gelukkig bij mij thuis in plaats van in een roedel wilde honden in het bos?
En de ultieme vraag: "ben je gelukkig wanneer je dood bent?"
Ik weet het niet. En ik vertel ook anderen niet hoe het zou moeten.
Wellicht zou die mevrouw haar achternaam wat meer in ere moeten houden.
Op 14-01-2008 schreef Karin de Zwijger:

Jaap, je hebt gelijk, dogmatisch, maar ook gebaseerd op een grondige kennis van kraaien. En nee, dat betekent niet dat ik wel geluk kan meten. Maar mede daarom zijn er regels en wetten. In een de meeste gevallen toch echt gebaseerd op gedegen onderzoek en vaak ruimte biedend aan de onzekerheden. Bij gebrek aan beter en een gebrek aan eigen kennis, is het verstandig als men zich hier dan maar aan houdt.
Wat ik in deze discussie jammer vind, is dat fam. De Jong een aantal zaken zo maar aanneemt en die als vastaande feiten presenteert. En dat die verder als zodanig gebruikt worden.
Zoals dat een vogelasiel de kraai in eerste instantie al direct afgemaakt zou hebben. Want er zou alleen "gezond of dood bestaan voor die mensen". Zijn zulke instantie er niet voor om zulke dieren juist te verzorgen en te genezen? Zulke mensen zijn vaak zeer bezield en hebben aardig wat in hum mars. Zie wat er gedaan wordt voor al die olieslachtoffers of kijk eens naar het programma 'Wildlife SOS' op Animal Planet. Dan gaat men toch aardig ver om een dier nog een kans te geven.
Fam. De Jong heeft z?lf besloten dat het dier kansloos was en het vogelasiel geen kans gegeven, maar ze wrijven hen die keuze wel aan.
Dat de kraai nu wel is afgemaakt is geen "bewijs" dat dit in eerste instantie ook al gebeurd zou zijn. Een kreupele poot (het was toch geen vleugel?) hoeft niet per se een groot probleem te zijn. Echter, het tam-zijn heeft hem wellicht nu al zijn kansen ontnomen. Zulke kraaien kunnen slecht in het wild aanpassen. Al weten wij hier de overwegingen van die vogelmensen niet. Maar laten we dan ook niets zo maar aannemen en zeker niet beschuldigen.
Verder wordt ook aangenomen dat een dierenarts deskundig is dit gebied. Tijdens de opleiding diergeneeskunde komen vogels echter nog geen week lang aan bod. Dus niet echt een degelijke basis voor deskundigheid. Diverse dierenartsen in mijn vriendenkring beamen deze tekortkoming in hun opleiding.
Met dit feit in gedachte, Geerts eigen verhaal en de foto, twijfel ik, zoals eerder gezegd, dan ook over de diagnose TBC en over facetten in de verzorging in dit geval. Nogmaals, alles was vast echt goedbedoeld, maar ken ook je beperkingen.
Kortom, dit alles lijkt me toch reden genoeg om niet zelf aan een wild zorgenkind te beginnen en dit aan de aangewezen instanties over te laten, ook als dierenarts. Wellicht had de kraai in eerste instantie nog wel een kans daar. Wij zullen dit nooit weten.
Als laatste wil ik nog opmerken dat ik het erg jammer vind, dat Geert steeds zo fel en geraakt reageert. Het gaat om een kraai en om daar Kafka en zelfs -beep--praktijken bij te halen, lijkt mij erg overtrokken. En in het laatste geval zelfs pijnlijk voor de werkelijke slachtoffers van zo'n regime. Als ook op deze wijze gereageerd is naar het vogelasiel, dan begrijp ik waar de bron van een eventuele "krommunicatie" ligt. Als ook die weergave niet wat eenzijdig en overtrokken is.
Dat Geert nu zelfs, vanwege een andere mening, tot een persoonlijke aanval overgaat en heel flauw met mijn naam gaat spelen, lijkt mij misbruik dit medium. Dit is een duidelijke indicatie voor de redelijkheid van zijn betoog en dus de betrouwbaarheid van zijn verhaal. Zeer laag.
Op 14-01-2008 schreef Nienke de Bruin:

Hoi,

Ik heb zelf eigenlijk alleen maar slechte ervaringen met de vogelopvang aan Rotsoord. De laatste keer dat ik er kwam, bracht ik een baby-eendje, die moest natuurlijk eerst gewogen worden daarbij bleek dat men nog een jong koolmeesje vergeten was uit de weegschaal te halen, die koolmees moest 2x op de grond vallen, vervolgens moest hij in een bakje gezet worden waar normaal pinda?s in zitten en ik moest maar even gaten in de deksel maken. Ik weet niet of het nog goed is gekomen met het eendje en de koolmees maar voor mij was nu de grens bereikt. Als je naar een goede vogelopvang wilt dan moet je naar Vogelopvang Soest gaan, daar werken capabele mensen. En ik weet er wat van, want ik heb zelf in een vogelopvang gewerkt.
Op 14-01-2008 schreef Geert de Jong:

Nou, nou, laag.....
Wanneer je je in een polemiek begeeft kun je rekenen op weerstand. Wanneer je daar niet tegen kunt, is het wellicht verstandig om niet meer te reageren, zoals eerder al in een woordspeling gesuggereerd.
Maar goed.
De 'feiten' waarop 'de familie' zich baseert staan duidelijk vermeld op de site van de vogelopvang. En in die zin was de (ontbrekende) kans op zelfstandigheid van de kraai, gezien de afloop zeer goed ingeschat.
De deskundigheid van mijn echtgenote staat voor mij buiten kijf. Zij loopt daar echter, zoals mevrouw de Zwijger w?l doet, n?et mee te koop.
Dat is trouwens een algemeen beeld dat je krijgt van ?chte deskundigen. Die afficheren zichzelf nooit als zodanig.
Echte deskundigen worden door ?nderen zo beschouwd, vanwege hun, via o.a. publicaties, getoonde kennis.
Ik heb nog geen publicaties van de hand van mevrouw de Zwijger kunnen vinden.
Verder valt op dat ?chte deskundigen, naar mate ze meer kennis vergaren, bescheidener worden over die vergaarde kennis. Ieder, door onderzoek, verkregen antwoord roept namelijk vele nieuwe vragen op en hoe dieper je je in een bepaalde materie verdiept, hoe beter je je beseft dat je eigenlijk nog maar erg weinig weet.
We kunnen bijna dagelijks in de krant kennis nemen van de door de werkelijkheid gelogenstrafte vooronderstellingen van biologen over bijv. de gedragingen van vissoorten.
Alles in de natuur blijkt veel ingewikkelder in elkaar te zitten dan het op het eerste gezicht lijkt.

De inzet van de vrijwilligers van de Stichting Vogelopvang heb ik nooit in twijfel getrokken. Ook is in het contact d?t ik met hen heb gehad nooit een onvertogen woord gevallen. Dat betekent niet dat e.e.a. optimaal functioneert (zie reactie van Nienke). Er valt, zeker in de communicatie naar buiten toe, het een en ander op aan te merken.

Dat ik de wet- en regelgeving in dezen in twijfel trek is meen ik mijn goed recht. We leven (dacht ik) in een democratie en daarin worden wetten en regels voortdurend aan discussie onderworpen. Zonder die discussie over regelgeving is er geen democratie en kunnen we het parlement wel naar huis sturen.
In die zin is de vergelijking van de regels met de politiek van de Nazi's t.o.v. gehandicapten (zelf niet kunnen redden, dan maar afmaken) volstrekt legitiem, want zeer voor de hand liggend.
Dat mevrouw de Zwijger zich dat persoonlijk aantrekt is haar zaak.
Dat de Stichting Vogelopvang, wanneer er andere mogelijkheden zijn, t?ch kiest voor de 'harde lijn' is haar (de stichting), mijns inziens, aan te rekenen.
Op 15-01-2008 schreef karin de zwijger:

De 'harde lijn' van dat vogelasiel ligt wellicht enkel in de wettelijk bepalingen waaraan ook zij moet voldoen. Als zij dat niet doet, moet ze stoppen en worden veel zielige vogels niet geholpen, terwijl die een prima kans op een wild leven hebben later.
In dit specifieke geval hebben deze mensen de kraai in eerste instantie niet kunnen zien en dus niet kunnen beoordelen. Het is dus niet het oordeel geweest van Stichting Vogelopvang dat het dier afgemaakt moest worden. Wellicht hadden zij het dier wel een kans gegund. Zagen zij mogelijkheden die Geert en zijn vrouw ontgaan zijn. Geen schande, zulke instantie hebben op hun gebied nu eenmaal een veel grotere ervaring dan zelfs een dierenarts ooit op zou kunnen doen.
Kortom, de 'harde lijn' die ze in dit geval toegedicht wordt, is wellicht niet terecht.
En daarmee is het ook geen excuus om zelf zo'n kraai te gaan houden.
Natuurlijk heeft ieder recht op z'n eigen mening. En het is goed om daar volwassen over te praten. De vorige keer werd dat zeker niet gedaan. Daarbij was mijn persoon zeker niet degene die niet tegen weerwoord kon. En ook nu herken ik enkele persoonlijk bedoelde, maar minder ter zake doende opmerkingen. Jammer, maar dat is verder niet mijn pakkie an.
Wat mij betreft, kan ieder verstandig mens uit alle reacties nu wel een goed beeld en/of een mening vormen. Verdere discussie lijkt mij niets meer toevoegen.
Ik ben in ieder geval blij te merken dat e.e.a. aanleiding is geweest dat er nagedacht wordt over het geluk en welbevinden van anderen in onze samenleving die niet zelf hun zegje kunnen doen.
Dat zou best vaker mogen!
Op 16-01-2008 schreef Geert de Jong:

Blijft me toch steken, die ongefundeerde aanname van het 'gebrek aan kennis bij dierenartsen'.
Wel 6 jaar gestudeerd, maar niet ter zake kundig. Dat wil er bij mij niet in.
En ook niet bij het ministerie van LNV.
Die ziet, in het geval van de vogelopvang, geen rol meer weggelegd voor vrijwilligers. Enkel dierenartsen en gediplomeerde dierenarts-assistenten komen in de niieuwe regelgeving nog aan de bak.
Weet je tenminste waar je aan toe bent.
Op 16-01-2008 schreef Peter W:

Hoi Nienke,

Ik heb juist wel goede ervaringen met de vogelopvang. Al is wat jij schrijft inderdaad onhandig. Misschien had die persoon een slechte dag?
Dij ons was een jonge scholekster van het dak gevallen. Poot gebroken. Naar onze dierenarts. Die leek het het beste het dier af te maken omdat volgens hem het voetje lam zou blijven en het ook niet gespalkt kon worden omdat het zo dicht bij de voet zat. Op naar de vogelopvang (onze dierenarts wees me daarop). Daar konden ze het pootje toch spalken. Dat deden ze heel handig. Een kleine twee weken later kon ik tijdens de opendag zien dat het beestje met spalk en al rondliep en niet onderdeed voor de andere. Ook lieten ze me zien dat het voetje het zelfs weer deed.
Een andere keer belde ik over een ganzekuiken die al meer dan een half uur op apegapen lag in de graskant (ik dacht dat ie dood was, door mijn hond bewoog hij weer). Toen zeiden ze hem maar te brengen want 'niet geschoten was zeker mis'. Met een slangetje hebben ze hem toen snel en voorzichtig een drankje of papje gegeven. Daar leek hij inderdaad van op te knappen.
En dat allemaal gerust terwijl je erbij bent. Ook leggen ze steeds uit wat ze doen.
Ik heb daar een goed gevoel aan overgehouden.
Weet je trouwens dat de mensen in Soest oorspronkelijk zijn opgeleid in Utrecht. Deze twee vogelopvangen werken ook veel samen. Allemaal opgestoken tijdens de opendag.
Op 23-01-2008 schreef Nienke de Bruin:

Hoi,

Ik geloof niet zo in een ?slechte dag?, ik ben zelf dierverzorger geweest, nu werk ik in de kinderopvang, ik kan toch ook geen baby?s laten vallen omdat ik slecht slaap o.i.d.?

Maar natuurlijk is het een moment opname. Ik moet wel zeggen dat ik heel vaak vogels vind en ze daar gebracht heb en dat ik meestal met een vervelend gevoel weer wegga. Ik vind het er ook vaak best wel vies. Als je dan in Soest komt is dat echt een wereld van verschil. Maar ik heb ook gehoord uit betrouwbare bron dat Rotsoord een goed slagingspercentage heeft, alhoewel je nooit weet hoe die berekeningen gemaakt worden. En Soest heeft de mazzel dat het in een buitengebied zit en ze hebben ook een mooi gebouw. Maar ik blijf erbij dat ik geen vogels meer naar Rotsoord zal brengen.

Groetjes
Nienke